Ai...Ajo..ose...Ata te Dy...

Ai : - Ky Fustan Shume i Shkurter .
Ajo : - Me Te Vertet . ?
Ai : - Po. , Heren Tjeter Do E Marim Me Te Gjate . !
Ajo : - Pfff ok . .
Ai : - Dhe Ngjyre Te Bardhe . !
Ajo : - Pse . ?( DjaaLi uLet Ne Gjunje Dhe Nxjerr Nga Xhepi Unazen )
Ai :- Sepse Diten Tjeter Do Te Behesh Gruaja imee…:mad:…:stuck_out_tongue:

ai u mundua dhe po mundohet me te gjitha forcat (ato qe jane per momentin…) qe ta beje ate te kuptoje, po ajo s’kupton… :frowning:

Ajo ishte e vetdishme se ai eshte nje hiq:p
Ai kot se nuk do e kuptoj kurr, se per Ate Ai cdo her do mbete hiq:)

Ndjenja te sinqerta dhe te pa vlersuara, degjo zemren per dashurine se shoqeria xhelozon ;D

ai ,ajo, ata te dy , u pane ,u shane ,qane ,qeshen ,iken ,u kthyen ,lotuan kercyen, por qe nuk qene kurre vetem te dy as nga arratia ,se nuk i linte rehat dashuria !!!

Sa më do? - e pyeti ajo.

  • Vërtet dëshiron ta dish? - ia ktheu ai.
  • Patjetër që dua! - tha ajo dhe një buzëqeshje e bukur përkëdheli fjalët.
    Ai humbi i tëri në bukurinë e buzëqeshjes së saj.
    U magjeps! Kushedi për të satën herë e ndjeu me tërë qenien.
    Mund të takonte edhe një milion vajza tjera, por asnjëra nuk mund të
    krahasohej me të.
    U përhumb në mendime. Dashuria e tij ishte një det i madh që përpinte
    çdo mendim.
  • Ma thuaj, - këmbënguli përsëri ajo dhe e ktheu në realitet.
  • Mbylli sytë, - i tha ai dhe pastaj e përqafoi derisa ajo i mbylli sytë në
    kraharorin e tij. - Përpiqu të përfytyrosh gjithë universin, - vijoi ai dhe
    pastaj e puthi lehtë në faqe.
    Vajza deshi të thoshte diçka, por ai ia vuri gishtin tregues mbi buzë.
  • Tani të gjithën shumëzoje me pafundësi, - i foli lehtë në vesh, - dhe
    përsëri do të arrish të përfytyrosh vetëm një pjesë të asaj që ndiej për
    ty. Ti je universi im, i shumëzuar me pafundësi… dhe shumë më tepër se
    kaq…

…- Sa më do? - e pyeti ajo.

  • Vërtet dëshiron ta dish? - ia ktheu ai.
  • Patjetër që dua! - tha ajo dhe një buzëqeshje e bukur përkëdheli fjalët.
    Ai humbi i tëri në bukurinë e buzëqeshjes së saj.
    U magjeps! Kushedi për të satën herë e ndjeu me tërë qenien.
    Mund të takonte edhe një milion vajza tjera, por asnjëra nuk mund të krahasohej me të.
    U përhumb në mendime. Dashuria e tij ishte një det i madh që përpinte çdo mendim.
  • Ma thuaj, - këmbënguli përsëri ajo dhe e ktheu në realitet.
  • Mbylli sytë, - i tha ai dhe pastaj e përqafoi derisa ajo i mbylli sytë në kraharorin e tij. - Përpiqu të përfytyrosh gjithë universin, - vijoi ai dhe pastaj e puthi lehtë në faqe.
    Vajza deshi të thoshte diçka, por ai ia vuri gishtin tregues mbi buzë.
  • Tani të gjithën shumëzoje me pafundësi, - i foli lehtë në vesh, - dhe përsëri do të arrish të përfytyrosh vetëm një pjesë të asaj që ndiej për ty. Ti je universi im, i shumëzuar me pafundësi… dhe shumë më tepër se kaq…