Poezi…....

SA E BUKUR KJO ! ti e ke ber ?..

DASHURIA DHE ZHGËNJIMI

Kur njeriu bie vërtet në dashuri
Provon ndjenja që s’përshkruhen më fjalë,
E gjithë bota për një moment, bëhet e tij
“Pushton” tokën, qiellin dhe detet më valë.

Kur njeriu është vërtet i dashuruar
Ndjenjat më të bukura ai përjeton,
I duket sikur një jetë të re ka rifilluar
Kjo ndjesi magjike pafundësisht e lumturon.

Po ku ta dijë njeriu i shkretë
Se kjo lumturi shumë gjatë s’vazhdon,
Se pas verës së bukur e aq të nxehtë
Stina e “dimrit” të ftohtë po afron.

Ah! Sa shpejt që kalon pranvera,
Po vallë, ku shkon gjithë ajo dashuri ?
Sa pak ditë të lumtura provojmë nga jeta
Sa shumë zhgënjehet i shkreti njeri !

kjo shum e mir

Nese nje dite do te verbohem
Dhe z’do mundem te te shoh…
Me fol kur te kalosh prane
Se nga zeri do te njoh…
Do te me kujtohet dashuria
Qe bashk e kemi jetuar
Do me kujtohen perqafimet
Edhe pse do jem e verbuar
Do te qaj per nje cast
Pastaj do te qesh
Do ti puthi buzet e tua
Pastaj ne krahet e tua le te vdes

kjo esht poezia e Ti Je Engjelli im
po e coi ktu , sepse me pelqeu jasht mase ( dhe pse te dhemb shum ta lexosh 2 her !!)

Ah kjo zemer e perveluar,
me tere forcen e dashuruar,
ah kjo zemer kaq bujare,
sot nuk eshte aspak krenare…

Mos te tera dot si thame,
mos shume fjale harruar lame,
mos valle shume ne enderruam,
jo…s,kuptoj se ku gabuam?

Pse shkelqimi eshte shuar,
pse trishtimi ka fituar,
pse kjo zemer eshte trazuar,
kam nevoje per te kuptuar?

Dime pergjigjet…mire i dime,
dhe ne vargje kerkoj ndihm,
kerkoj pse_te per ngushellim,
se nuk desha zi ne fatin tim

Nje kujtim mjafton dot valle,
per te patur kaq shume mall,
pse nuk rresht dot vall se menduar,
çfare me mbeti pa zbuluar, pa kuptuar?

Lotova mes frikes dhe shpirtit te vrare,
asgje me s,shikoja,cdo gje me ish thare,
mendova sa shume ty dhimbje te njoha,
dikur kur ne krahet e tua me mall u hodha,

Nje shpirt nje dite me foli…"Te lutem ti ik,
mos vuaj kaq shume,mos rri ti me frike,
keshtu eshte kjo jete,te lutem lufto,
ste njoha te tillin…ti jeten vazhdo,

Tu luta kur ika,lufto ti per mua,
te vetme te lashe,por ty prape te dua,
te ndjek hap pas hapi,po me ty nuk jam,
sot jam i vdekur po ty prane te kam…

"Pse me le te vetem,cfare te bej pa ty,
se duroj te vuaj,pse mos jemi dy?
Bota eshte mizore,mua me denoj,
me dha nje dite shpresen,dhe prape ma mohoj.

Te lutem me prek te ndjej si dikur,
te ndjej sa me doje dhe spushoje kurre,
me merr ti me vete se shume sot po vuaj,
pse nuk me pranon,te lutem ma thuaj?

Me merr ti te lutem,dua qe te vij,
ne krahet e tua dua une te rri,
te degjoj sa embel prane meje kendon,
te degjoj une fjalet ku shpirti gezon

Me mungon ti teper,me teper se dje,
te lutem afrohu,ti vetem mos fle,
me jep dashurine qe me dhe dikur,
mos me ler te behem i ftohte si nje gur

kjo pra eshte ajo semundja shekullore,
te ndjesh ne thellesi per ate qe dot se morre
keto njerez te dashur jan poezite e mija,
me keto gjeje qetesine qe ma vodhi dashuria

[b]Hape pak zemren, te lutem mos vajto
Hape pak dritaren, e qiellin shiko
Hape pak letren e fjalet mi lexo
Te kam perjet ne zemer e ti mos harro.

Pse jetojm kaq larg, asgje sna pengon
Se ky shpirti im, vec per ty po jeton
Sa lule ka pranvera, te gjitha kane arome
Por lulja me e bukur eshte DASHURIA jone.
[/b]

Hapi syte e mos i mbyll
Une jam diell e ti je yll
Kur ti qesh un behem ze
Mos mendo se do te le
Kur ti qan un behem lot
Ste nderroj me askend ne bot
Ti je gjumi un jam endrra
Ti je shpirti une jam zemra
Ti je djalli un jam drita
Ti je jeta qe une e prita
Mos mendo se te harroj
Kur je i vetmi ne bot
Qe te DASHUROJ

Nje Kujtim

[b]Nje kujtim ne dore e mbaj
Nostalgji qe n’shpirt e kam,
Nje kujtim nga ajo nate, ne cdo moment me ben te qaj.

Ti ke shku larg ke shku
Pa e lene as nje gjurme.
Se do t’kthehesh kam nje shprese,
Per c’do dit me malle po te pres.

Ate kujtim qe ti ma dhe
Eshte kujtim qe ne gisht e mbaj
Permes saj kurre s’do te harroj
Syte e mi jane mbushur vaj.

S’me beson sa shume te du
Sa te jet jeta do te pres
Ate unaze qe ti ma dhe,
Eshte kujtim qe kurre nuk vdes.
[/b]

Nje bilbil i bukur shume net po kendon
Dashurin e humbur me lot po e vajton
Ai bilbil i bukur mee ze qe po qan
Dashurin e humbur me lot po e lan
Ate bilbil te gjore
Ska me kush qe e ngroh
Plaget e tij ne zemer ska me kush qe ja sheron
Ai bilbil dale nga dale po dobesohet
Zemra e tij ngadale po dobesohet
Vajto bilbil vajto, per fatin tend te zi
Se edhe mua me ngjau…
E njejta “TRADHETI”

kam vendos te vdes
vujtje te mos pres
nje lule te kuqe dua nga ti
je dashnori i par qe te deshta me shpirt
gjaki im rrjedh ne vena tu
zemra jote eshte vendos ne mu
fsheftsirat tua nuk ja tregoj as kuj
sepse un po vdes ato do ti kam ne at bot ngarkes
kur te mbledhen shoqerija
a do te me kujtosh ndoj her
a do tma vizitoni varrin
a do te nini mungesen tem
librat e mija
te shkreta dua me mbet
kur ti marrin ti shfletojn mu tme kujtojn

Jeta eshte mashtrim,por prej vitesh me pak gaz cdo mashtrim e qendis.E lodhur vij te strukem ne gji…Zemra genjeshtren nuk e njeh,prandaj une po te lutem me zerin tim te ngrohte:I dashur!Teshkojme larg nga kjo bote.Ti me syte e tu te embel me qesh e me belbezon lehte ne vesh:-Zemer nese ne dimer lule ska,per lule kot trishtohesh…Une te shtrengova pa u ndrojtur si femije,e ne cdo gjeth qe do feshferije…Do jem e jotja ne perjetesi.

Fjalët nuk mjaftojnë, për atë që vërtet mungon. Nuk di, thonë se me kohën kalojnë edhe kujtimet, por jo, ato shtohen dhe disi nuk më lënë të qetë. Kam dashur dhe kam luftuar të t’harroj, por jo nuk ndodhi ashtu siq desha une. Vite të tëra më vie në ëndërr m’u atëherë kur mendoja se vërtet je zhduk nga jeta ime, më shqetësojë dhe më nervozojë, por me kalimin e kohes ardhjet tua në ëndrrat e mia janë shpeshtuar dhe më shkaktojnë dhimbje dhe më bëjnë të ndjehem i humbur.
Pse?

sa e bukur kjo …

[b]

[/b]

shume e bukur!..